درویش عبدالمجید طالقانی

درویش عبدالمجید طالقانی فرزند عبدالله، خوشنویس، هنرمند، کاتب، عارف و شاعر ایرانى در حدود سال 1150ق در روستاى مهران از توابع طالقان زاده شد. در منابع کهن، به اصلیت طالقانى او اشاره شده است و تنها روایتهاى محلى ما را بر این مىدارد که زادگاه او را مهران ثبت کنیم. مردم مهران این شعر را سینه به سینه نقل مىکنند که روى یک مجرى قدیمى حکاکى شده بود: بنوشته خط به زرورق آسمان نظر درویش طالقانى مهرانى المقر دو خانه منسوب به درویش نیز در مهران بوده که اکنون بر جاى نیست. آناتومى مردم مهران با تنها تصویر منسوب به او، شباهتهایى دارد. او در جوانى زادگاه خود را ترک گفت و رهسپار قزوین و شیراز شد. از آنجا راه اصفهان را در پیش گرفت و چون لباس درویشان بر تن داشت به «درویش» شهرت یافت. خوشنویسى را از نستعلیق آغاز کرد و از روى خط میرعماد به تمرین پرداخت. او نستعلیق را نیکو و شکسته تعلیق را نیز خوش مىنوشت. هیچ یک از متون، استاد شاخص و یا غیر مشهورى که نزد وى تحصیل دانش کرده و یا از او سرمشق گرفته باشد، ثبت نکردهاند. روایتى محلى مىگوید که او تمرینهاى خود را از روزنى پایین مىانداخت و آخر ماه آنها را گردآورى و ارزیابى مىکرد. سپس روى به شکسته نستعلیق آورد و شکسته را به عنوان خط تخصصى خود برگزید. ابتدا از روى خط میرزا حسن کرمانى مشق مىکرد و از مکتب میرزاشفیع حسینى مشهور به میرزا شفیعا الهام مىگرفت. تأثیر مکتب شفیعا در آثار برجاى مانده از این دوره از زندگى او به روشنى دیده مىشود؛ ولى پس از سال 1179ق قواعد و آداب تازهاى براى شکسته در نظر گرفت. او با طراحى نوین هندسه کلمات، به سبک مستقلى رسید، به ظرفیتهاى تازهاى دست یافت و زیبایى و شیوایى خط شکسته را به بالاترین حد رساند. درویش همة حروف همانند را وحدت بخشید و کلیتى منسجم داد؛ به گونهاى که تا به امروز کمتر چیزى به آن افزوده و یا از آن کاسته شده است. او براى دوایر «س»، «ن» و «ى» قوسى یکسان در نظر گرفت و براى هریک از حروف، شکلى نو و مستقل از نستعلیق و تعلیق تعیین کرد. تندنویسى و اتصال حروف بر اثر سرعت کتابت، اساس کار او بود